Çukurova Üniversitesi'nde bir gün çoğunlukla kampüsün kendi içinde geçiyor. Balcalı, şehrin geri kalanından biraz kopuk, kendi ritmi olan bir yer — Seyhan Baraj Gölü'nün kıyısında, geniş bir arazi üzerine kurulu olduğu için sabah derse gidip akşam yurda dönene kadar şehir merkezine hiç inmeden bir gün geçirmek gayet mümkün. Ders aralarında göl kıyısında yürüyüş, kampüs içindeki yeşil alanlarda oturup sohbet etmek, kütüphaneye gitmek, arkadaşlarla kantin ve kafeteryalarda buluşmak — bu bölümde okuyan biri için günlük hayat büyük ölçüde bu kapalı döngü içinde şekilleniyor. Bunun kendine göre bir rahatlığı var: her şey yürüme mesafesinde, ders çıkışı arkadaşını bulmak kolay, kampüs kalabalık ve hareketli olduğu için yalnızlık hissi fazla oturmuyor. Ama aynı zamanda şehrin nabzından bir parça uzakta kalmak anlamına da geliyor; merkeze inmek bilinçli bir tercih, kendiliğinden olan bir şey değil.

ATÜ'de okuyanlar için tablo biraz farklı — Sarıçam'daki bu kampüs kendi içinde ayrı bir kurum, ayrı bir öğrenci topluluğu demek. Balcalı'ya coğrafi olarak yakın olsa da günlük hayat orada kendi çevresinde kuruluyor, iki kampüsün öğrencileri birbirinin gündelik rutinine çok karışmıyor.

Adana'da öğrenci olmanın en belirgin özelliklerinden biri, şehrin tek bir merkez etrafında değil, birkaç ayrı ilçe ekseninde yaşanması. Seyhan tarihî ve ticari merkez olarak öne çıkarken, Yüreğir doğu yakasında kendi hayatını sürdürüyor, Çukurova ilçesi kuzeyde daha yeni gelişen bir bölge, Sarıçam ise kampüslerin olduğu taraf. "Şehri tanımak" dediğin şey aslında birkaç ayrı parçayı tanımak anlamına geliyor — biri sadece Seyhan'ı gezip Adana'yı bildiğini düşünebilir, ama Yüreğir'e hiç geçmemiş olabilir. Zamanla bir-iki bölgeye yerleşiyorsun; bütün şehri aynı yoğunlukta dolaşmak, özellikle ilk yıl, pek olağan değil.

Merkeze inildiğinde şehir hayatı asıl orada kendini gösteriyor — Seyhan Nehri boyunca uzanan yürüyüş şeridi, ders çıkışı ya da hafta sonu buluşmalarında sıkça tercih edilen bir güzergâh. Nehrin iki yakasını bağlayan tarihî köprü etrafında akşamüstü yürümek, arkadaşlarla oturup sohbet etmek burada sık başvurulan bir alışkanlık. Bu nehir kıyısı şeridi, kampüsteki göl kıyısından farklı bir şey sunuyor: biri şehrin içinde, hareketli ve kalabalık; öbürü kampüsün kendi sınırları içinde, daha sakin. İkisi arasında gidip gelmek, buradaki öğrenci hayatına kendine has bir doku katıyor.

Yılın akışı da büyük ölçüde festival takvimine göre şekilleniyor. Nisan ayı geldiğinde şehir bir karnaval havasına bürünüyor, bu dönemde çoğu kişi kampüs dışına çıkıp şehir merkezindeki etkinliklere katılıyor. Eylül'de film festivali haftası, gösterimleri ve etkinlikleri gündelik programa sıkıştıran bir dönem oluyor. Ekim'de ise lezzet festivali hafta sonu planlarının doğal bir parçası hâline geliyor. Bu üç dönem, akademik takvimin dışında ayrı bir ritim kuruyor — ders yükünün yoğun olduğu haftalar dışında, "bu ay ne olacak" sorusunun genelde bir cevabı oluyor. Bu takvime alışkın olmayan biri için ilk yıl bu dönemlerin farkına varmak zaman alabilir, ama ikinci yıldan itibaren hangi ayda neyin olacağını bilip ona göre plan yapıyorsun.

Arkadaşlık kurmak açısından kampüs hayatı, özellikle Balcalı'nın kendi içinde kapalı yapısı sayesinde hızlı ilerliyor denebilir — aynı yurtta kalmak, aynı kantin ve kütüphanede karşılaşmak, tanışıklığı kendiliğinden büyütüyor. Şehir merkezine inmeyi tercih edenler için de nehir kıyısı ve oradaki buluşma alışkanlığı sosyal hayatın bir parçası. Kimi öğrenci dört yılını büyük ölçüde kampüs sınırları içinde geçirmeyi tercih ediyor, kimi ise düzenli olarak merkeze inip şehrin farklı yüzlerini görmeyi seçiyor — Adana'nın çok çekirdekli yapısı bu iki tarzı da mümkün kılıyor.