Adana'ya ilk gelişte kafa karıştıran şeylerden biri havalimanı oluyor. Uçaktan inip "artık Adana'dayım" hissi biraz gecikmeli geliyor, çünkü yeni havalimanı şehrin kendi sınırları içinde değil, komşu ilde; şehir merkezine ulaşmak için otobüsle bir yolculuk daha gerekiyor. Bu ilk yarım saat aslında şehri tanımanın da başlangıcı oluyor — pencereden geçen ova, uzaktan görünen ilk yerleşim, "tamam şimdi gerçekten yaklaşıyoruz" hissi. Önceden araştırma yapmadan gelenler bu ayrıntıyı genelde havalimanında fark ediyor, ilk şaşkınlık burada yaşanıyor.

Şehre girerken asıl karşılama nehirle oluyor. Seyhan Nehri ve üzerindeki tarihî köprü, aklında kalan ilk görüntülerden biri; otobüsten ya da taksiden bakarken "işte burası Adana" dedirten bir an bu. Sonrasında şehrin nasıl bir yerleşim olduğunu anlamak biraz zaman alıyor, çünkü Adana tek bir merkez etrafında toplanmış bir şehir değil. İlk haftalarda "merkez nerede" diye sorduğunda insanların farklı semtler söylemesi kafa karıştırabiliyor — biri Seyhan der, biri Çukurova, biri Yüreğir. Bu, büyükşehre yeni gelenlerin çoğunun ilk şaşırdığı noktalardan biri: tek bir kalp değil, birkaç ayrı yaşam alanı var ve hangisinin kendine göre "merkez" olacağını zamanla kendin keşfediyorsun.

Ulaşım konusunda da benzer bir yanlış beklenti oluyor. Şehirde metro olduğunu duyanlar genelde "demek ki kampüse de gidiyordur" diye düşünüyor, oysa durum böyle değil; metro şehir içinde farklı bir güzergâhta çalışıyor ve kampüs ulaşımı bambaşka bir mantıkla, yerüstü toplu taşımayla dönüyor. Bunu ilk hafta içinde öğrenmek, "aa demek öyle değilmiş" dediğin anlardan biri oluyor.

Genel olarak şehir ilk bakışta ne ürkütücü ne de fazla sakin bir izlenim bırakıyor; daha çok "büyük ama dağınık, tanışması zaman isteyen" bir yer hissi veriyor. İlk hafta biraz yön bulma çabasıyla geçse de, birkaç hafta içinde kendi rotanı oturtuyorsun ve şehrin ilk günlerdeki karmaşık hissi yerini tanıdıklığa bırakıyor. Adana'yı ilk günlerinde en çok tanımlayan kelime muhtemelen "geniş" — hem coğrafi olarak hem de alışılması gereken çok parçalı yapısıyla.