Adana'ya ilk gelenler için asıl şaşırtıcı olan kış değil, yazın ne kadar uzun ve ağır sürdüğü oluyor. Mayıs sonuna doğru hava ısınmaya başlıyor, final haftalarına denk gelen dönemde kampüste güneşin altında yürümek bile yorucu hale geliyor. Bu dönemde ders çalışmayı serin saatlere, sabah erken veya akşamüstüne kaydırmak yaygın bir alışkanlık. Yaz boyunca sıcaklık kadar nem de zorluyor — Adana'da hava sadece sıcak değil, üzerine yapışan, kolayca terleten bir sıcak. Bu yüzden öğleden sonraları dışarıda uzun süre kalmak pek tercih edilmiyor. İlk yaz sonunda ince, nefes alan kumaşlara ve güneşten korunmaya — şapka, güneş gözlüğü, bol su — alışıyorsun; kışlık kalın kıyafetlere gerçek anlamda ihtiyaç duyulan gün sayısı azınlıkta kalıyor.

Kış tarafı nispeten rahat geçiyor. Adana'da kış sert soğuklarla değil, ılık ama yağışlı günlerle anılıyor; yağmur zaman zaman art arda gelebiliyor, bu da özellikle yürüyerek ya da dolmuşla kampüse gidenler için şemsiye ve su geçirmez ayakkabıyı gerekli kılıyor. Kar beklentisiyle gelenler genelde hayal kırıklığına uğruyor, çünkü kışın burada asıl mesele soğuk değil nem ve yağış. Sonbahar ve ilkbahar ise en rahat bulunan dönemler; hava ne çok sıcak ne çok soğuk olduğu için dışarıda vakit geçirmek, kampüs içinde ya da şehirde yürümek bu aylarda çok daha keyifli.

Kampüse ulaşım açısından iklimin en somut etkisi yaz aylarında hissediliyor: özellikle açık alanda yürüme mesafesi olan güzergâhlarda öğleye doğru beklemek ya da gölge aramak gündelik bir refleks haline geliyor. Kışın ise yağışlı günlerde toplu taşımaya bağımlılık artıyor, yürüyerek kısa mesafeleri geçmek bile ıslanma riski yüzünden cazibesini kaybediyor. Genel olarak Adana'da hava, günlük programı doğrudan şekillendiren bir unsur; yazın temposu yavaşlatan, kışın ise şemsiyeyi çantadan eksik etmeyen bir iklimle karşı karşıyasın.