Yozgat'ı tek cümleyle tarif etmek zor, çünkü şehir kendi içinde iki farklı zaman katmanını aynı anda taşıyor. Bir yanda bölgenin çok eski bir geçmişi var — Sorgun yakınlarındaki Kerkenes, yani antik Pteria, Demir Çağı'na uzanan bir "kayıp şehir" olarak biliniyormuş. Ama bu kadim toprakların üzerinde bugün yaşadığın Yozgat şehri aslında oldukça genç: 18. yüzyılda Çapanoğulları'nın sıfırdan kurup imar ettiği bir âyan kentiymiş. Yani bölge kadim, şehir genç — bu ayrımı bilmek, buraya "eski bir Anadolu şehri" beklentisiyle gelenlerin şaşırmaması için önemli. Yozgat'ta gezdiğin sokaklar, ortaya çıkışı yüzlerce yıl öncesine değil, iki buçuk asır öncesine dayanan bir merkezin sokakları.

Şehrin kimliğini oluşturan birkaç çapa var ve bunlar birbirinden bağımsız değil, hepsi aynı karaktere işaret ediyor: küçük ama kendi alanında öne çıkan bir yer olma hâli. Türkiye'nin ilk millî parkı unvanını taşıyan Çamlık, şehrin bozkır ortasında bir istisna olduğunu gösteriyor. Türkiye'nin ilk şehir hastanesinin burada açılmış olması, ölçeğine göre şehrin sağlık altyapısında beklenmedik bir öncülüğü olduğunu anlatıyor. 2023'te devreye giren YHT hattıyla dört durağa sahip olması da benzer büyüklükteki illerin çoğunda görmediğin bir bağlantı imkânı sunuyor. Bu üçü bir araya geldiğinde ortaya çıkan tablo şu: Yozgat, "unutulmuş taşra" klişesine uymayan, kendi alanlarında birkaç gerçek ilki barındıran bir il.

Öğrenci için bunun genel karşılığı, şehrin hem küçük hem de belirli konularda güçlü olduğu bir denge. Günlük hayatın temposu sakin, şehir merkezi kompakt, her şey birbirine yakın — ama bu sakinlik altyapının eksik olduğu anlamına gelmiyor. Yozgat Bozok Üniversitesi'nde dört yıl geçirmek, büyük şehirlerin karmaşasından uzak, kendi ritmini bulmuş bir yerde okumak demek; aynı zamanda şehrin taşıdığı bu tarihî ve kurumsal katmanları fark ettikçe, ilk bakışta sıradan görünen bir Anadolu ilinin aslında kendine has birkaç yönü olduğunu anlıyorsun.