Bir Eylül Kampüsü çevresinde öğle arası doyurucu bir şeyler bulmak zor değil; ders arasında kampüs çevresindeki esnaf lokantalarına veya kantin tarzı mekanlara gidip hızlıca karnını doyurup derse yetişmek yaygın bir alışkanlık. Asıl sosyal yemek hayatı akşamüstü merkeze inildiğinde başlıyor — ders bittikten sonra arkadaş grubuyla şehir merkezine inip bir şeyler yemek, öğrencilik rutininin sık tekrarlanan bir parçası. Merkezde seçenek kampüs civarına göre daha geniş: esnaf lokantaları, kebapçılar, pideciler, daha modern kafe tarzı yerler yan yana duruyor. "Kampüs mü merkez mi" sorusunun cevabı aslında ikisi birlikte: gündüz kampüs çevresi, akşam ve hafta sonu merkez öne çıkıyor.

Şehirdeki yemek kültürü büyük ölçüde paylaşılan Anadolu mutfağının izlerini taşıyor — kebap, pide, çorba, ev yemeği tarzı lokantalar günlük beslenmenin omurgasını oluşturuyor. Geç saatte bir şeyler yeme ihtiyacı olduğunda seçenekler büyükşehirlerdeki kadar çeşitli değil; gece geç saatlere kadar açık kalan yer sayısı sınırlı, bu yüzden akşam planları genelde erkenden yapılıyor. Bu büyük bir sıkıntı yaratmıyor ama "gece yarısı bir şeyler atıştırayım" alışkanlığıyla gelenler ilk haftalarda bunun pek mümkün olmadığını fark ediyor.

Uşak'ın kendine has yemek kimliği asıl burada devreye giriyor. Şehrin tarhanası bunun en somut örneği: aynı tarhana Anadolu'nun hemen her yöresinde yapılsa da buradakinin kendine özgü bir hikâyesi var — ilin yükseklik ve iklim koşulları yüzünden fermantasyon süreci daha uzun sürede ve daha düşük sıcaklıkta gerçekleşiyor, bu da tarhanayı hem daha yoğun biberli hem de kendine has bir lezzette kılıyor. Buraya gelince er ya da geç bir kahvaltı sofrasında ya da soğuk bir günde bu tarhanayı tatmış oluyorsun.

Tarhananın yanında şehrin tatlı tarafı da denenmeye değer: Uşak helvası, gelin helvası ve ince yufkalı Uşak baklavası şehrin kendi tescilli lezzetleri arasında sayılıyor, merkeze inildiğinde bu tatlıları satan yerlere rastlamak zor değil. İlçelere özgü küçük lezzetler de var — Karahallı ciğeri gibi, ismini duyunca "bu şehre özgü bir şey" hissi veren yerel tatlar. Yeme içme konusunda şehir ne çok kısıtlı ne de büyükşehir çeşitliliğinde; günlük ihtiyaç rahatça karşılanıyor, sürpriz ve çeşit arayan biri için asıl keşif yerel ve tescilli lezzetlerde saklı.