Uşak'ta bir öğrencinin günü çoğunlukla kampüsten başlıyor. Bir Eylül Kampüsü şehrin biraz dışında ama kopuk değil; sabah oraya gitmek, gün içinde derse-kütüphaneye-yemekhaneye geçmek rutinin büyük kısmını oluşturuyor. Kampüs kendi içinde epeyce kendine yetiyor — Prof. Dr. Fuat Sezgin Kütüphanesi sınav dönemlerinde ders çalışma adresi, Erol Olçok Sinema Salonu ise ders arası ya da akşamüstü vakit geçirmek için kullanılıyor. ATM'lerin, İşkur bürosunun, Kızılay noktasının kampüs içinde olması, günlük küçük işleri merkeze inmeden halledebilmek anlamına geliyor; bu da özellikle yoğun ders günlerinde zaman kazandırıyor.

Arkadaşlık kurma meselesi Uşak'ta genellikle zor geçmiyor. Şehir küçük ve üniversite şehrin gündelik hayatında görünür bir yer tuttuğu için, ilk haftalardan itibaren aynı yüzlerle karşılaşmaya, aynı yerlerde takılmaya başlıyorsun. Farklı şehirlerden gelen öğrenciler birbirine daha çabuk kenetleniyor gibi bir izlenim var — büyük şehirlerde kaybolan o "herkes birbirini biraz tanıyor" hissi burada daha belirgin. Bölüm arkadaşlıkları, yurt oda arkadaşlıkları zamanla şehirdeki sosyal çevrenin temelini oluşturuyor.

Bazı bölümler için kampüs hayatı sadece ders-kütüphane döngüsünden ibaret kalmıyor. Özellikle tekstil mühendisliği gibi alanlarda okuyanlar, üniversitenin bölgesel kalkınma odaklı ihtisaslaşma programı çerçevesinde şehrin sanayisiyle iç içe bir eğitim ortamı buluyor; dersler, staj imkânları ve sektörle kurulan bağlantılar gündelik akademik hayata doğrudan yansıyor. "Okulda öğrendiğimle şehirde gördüğüm aynı şey" hissini veren, az sayıda bölümde yaşanan bir avantaj bu.

Barınma tarafında KYK yurtları hem kampüs içinde hem yerleşkeye yakın mesafede; bunun yanında şehir merkezinde özel yurt ve apart seçenekleri de var. Kampüste kalanlar için gün büyük ölçüde yerleşkede geçerken, merkezde kalanlar için güne kampüse gidiş-geliş biraz daha ekleniyor. Hafta içi akşamlar genelde kampüste ya da yurtta geçiyor, hafta sonu ise merkeze inip vakit geçirmek daha yaygın bir alışkanlık.

Şehrin küçük ölçeği öğrenci hayatını hem sadeleştiriyor hem de belirli bir çerçeveye oturtuyor: seçenek çok geniş değil ama var olan imkânlar — kampüs içi sosyal alanlar, merkezdeki buluşma noktaları, arkadaş çevresiyle kurulan rutinler — günlük hayatı dolduracak kadar. Şehrin tarihî ve kültürel dokusuyla kurulan bağ ise çoğu zaman hafta sonu ya da ara sıra yapılan bir çıkış olmaktan öteye geçmiyor; günlük ritmin asıl merkezi kampüs ve onun etrafında şekillenen küçük çevre.