Sabah kampüse çıkmak buradaki öğrenciler için günün en belirleyici parçası genelde. NKÜ'nün ana yerleşkesi Değirmenaltı'nda, merkezden uzakta olduğu için gün "önce şehirden çıkmak" gibi küçük bir hazırlıkla başlıyor. Yurttan veya evden çıkıp otobüsü yakalamak, o gün derslerin saatine göre biraz erken kalkmayı gerektirebiliyor; kampüs merkezin tam içinde olmadığından, ders arası "hemen çarşıya inip dönerim" gibi bir rahatlık pek yok. Bu da zamanla bir rutin oluşturuyor: gün kampüste geçiyor, gerçek şehir hayatı ders bitince, akşamüstü merkeze inildiğinde başlıyor.

Bu mesafe kampüs içindeki günü biraz kendi kendine yetmesi gereken bir güne dönüştürüyor. Aynı fakülteden insanlarla saatlerce aynı alanda olmak, ders aralarında kampüs içinde takılmak, öğlen orada bir şeyler yiyip akşama kadar orada kalmak — özellikle programı yoğun olan ya da farklı saatlerde dersleri olan öğrenciler için gün böyle şekilleniyor. Bazı bölümlerin ayrı ilçelerde yerleşkesi olması, aynı üniversitede okuyan iki kişinin günlük rotasının birbirine hiç benzememesine yol açabiliyor; biri Değirmenaltı'nda geçiriyor günü, biri başka bir yerleşkede — bu da "aynı üniversite" hissini bazen soyutlaştırıyor, kampüs arkadaşlığı çoğunlukla kendi bölümünün çevresinde şekilleniyor.

Akşam olup kampüsten çıkınca iş değişiyor. Merkeze inmek, günü şehirle buluşturan asıl an; otobüsten inip meydana, sahile ya da arkadaşların buluştuğu bir kafeye yürümek, günün asıl sosyalleştiği kısım oluyor genelde. Hafta içi akşamları bu şekilde geçse de, ilk haftalarda bu iki ayrı dünya arasında gidip gelmeyi öğrenmek biraz zaman alıyor — kampüste ders, şehirde hayat gibi net bir ayrım oturuyor kafada.

Arkadaşlık kurmak, bu ayrımdan bağımsız olarak, ders dışı zamanı paylaşmakla başlıyor: aynı yerleşkede aynı otobüsü bekleyenler, kampüste öğlen aynı masada oturanlar zamanla arkadaş oluyor. Kampüs hayatı büyük şehirlerdeki kadar kalabalık ve çeşitli değil ama bu küçüklük tanışıklığı daha çabuk kuruyor; herkes birbirini biraz daha çabuk tanıyor gibi bir izlenim genellikle oluşuyor. Hafta sonu ise kampüsten tamamen kopup şehre, sahile ya da arkadaşlarla oturulan bir mekâna yönelmek, o haftanın kampüsteki temposunu dengelemenin bir yolu haline geliyor.