Sinop'a ilk geldiğinde ulaşımın en çarpıcı tarafı, şehrin kendisinin bir yarımada ucunda, iki limanın birbirine baktığı dar bir boyun üzerinde kurulu olması oluyor. Kalenin çevrelediği eski merkez tarih boyunca pek büyümemiş; bu yüzden şehir merkezinde yürüyerek dolaşmak günlük hayatın doğal bir parçası oluyor. Bir yanda dış liman, öbür yanda iç liman derken, merkezde yaşayanlar çoğu güzergâhı arabaya ihtiyaç duymadan kat edebiliyor — market, eczane, otobüs durağı, sahil hepsi birbirine yakın.

İşin biraz daha karmaşıklaştığı yer, Sinop Üniversitesi'nin yerleşke düzeni. Fakülteler tek bir kampüste toplanmış değil; her biri şehrin farklı bir noktasında konumlanmış. Merkez yerleşke şehir merkezine yakınken, bazı fakülteler kent dışına doğru, Osmaniye ya da Akliman yönünde birkaç kilometre mesafede. Bu da hangi bölümde okuduğuna göre gündelik ulaşım rutininin değişmesi anlamına geliyor — bazıları için sabah kampüse gitmek beş dakikalık bir yürüyüş, bazıları için ise dolmuşla ya da servisle geçilen bir yol. Şehrin küçüklüğü bu mesafeleri dramatikleştirmiyor ama farklı fakültelerdeki arkadaşların günlük ritmi birbirinden biraz ayrışabiliyor; bir arkadaşını görmek için bazen şehrin öbür ucuna geçmen gerekebiliyor.

Şehir merkezine 8 kilometre uzaklıktaki havalimanı sadece iç hat seferlerine açık ve İstanbul üzerinden bağlantı sağlıyor; bu da memleketine ya da başka bir şehre gitmek isteyen biri için genelde İstanbul'u bir ara durak hâline getiriyor. Kara yoluyla Samsun yönüne gidiş sahildeki Yakakent üzerinden yapılıyor; büyük şehirlere karayolu yolculuğu Sinop'un konumu gereği kısa sayılmıyor, bu yüzden hafta sonu memlekete gidip gelmek sık tekrarlanan bir alışkanlık olmuyor, dönem aralarına bırakılan bir yolculuğa dönüşüyor. Yaz aylarında limandan kalkan turist ve yolcu gemileri de şehrin deniz yoluyla bağlantısına küçük bir seçenek katıyor, ama bu daha çok mevsimlik bir hareketlilik.

Şehrin sembol noktalarından biri sayılan İnceburun'a, merkeze yaklaşık yirmi kilometre mesafede olan bu uç noktaya ulaşımı kendi imkânlarınla planlaman gerekiyor; yolun bir kısmı stabilize ve çevresinde yeme içme tesisi yok, yani oraya gitmek biraz hazırlık ve vakit ayırmak anlamına geliyor, spontane bir akşamüstü kaçamağından çok, gün ayırıp gidilen bir çıkış. Gece ulaşımı konusunda şehrin küçük ölçeği ve sakin temposu, geç saatlerde hareketliliğin gündüze göre belirgin şekilde azaldığını hissettiriyor; bu yüzden gece planlarını yaparken toplu taşımaya değil, çoğunlukla yürümeye ya da önceden ayarlanmış bir araca güvenmek daha gerçekçi bir yaklaşım oluyor.