Kırklareli Üniversitesi'nin dikkat çekici yanlarından biri, tek bir kampüste toplanmamış olması. Merkezde Rektörlük'ün bulunduğu bina şehrin içinde, ama asıl ana yerleşke olan Kayalı, Kavaklı ve Karahıdır'daki fakülte ve yüksekokullar şehir merkezinden ayrı noktalarda konumlanmış. Bu yüzden günün genelde evden çıkıp doğrudan sınıfa girmekle değil, önce bir minibüs veya halk otobüsü durağı bulmakla başlıyor. Karahıdır'daki yerleşkeye gitmek isteyenler "Çağdaş-Karahıdır" hattı gibi belirli minibüs güzergâhlarını kullanıyor; hangi fakültenin hangi yerleşkede olduğunu öğrenmek ve oraya giden hattı ezberlemek ilk haftaların doğal bir parçası. Şehir kendi içinde küçük ve toplu olsa da, üniversite hayatı bu ölçeğin dışında, biraz da minibüs saatlerine göre şekilleniyor.

Şehir merkezinin kendisi yürünebilir ölçekte; günlük işler, çarşı, kafeler birbirine yakın ve merkezde yaya olarak dolaşmak mümkün. Ama kampüse gidiş-geliş bu yürüme alışkanlığının dışında kalıyor - arabası olmayan bir öğrenci için gün "önce durağa, sonra derse" mantığıyla ilerliyor. Zamanla alışılan ama başta biraz plan gerektiren bir rutin bu.

Şehir dışına çıkmak söz konusu olduğunda tablo değişiyor. Kırklareli, E-80 (TEM) otoyolu ve D-100 karayoluna bağlı bir konumda; otogar da şehir merkezine oldukça yakın, yani şehirlerarası bir yolculuğa çıkmak için uzun bir iç ulaşım derdi yok. İstanbul, Ankara, Bursa, İzmir, Antalya gibi büyük şehirlere düzenli otobüs seferleri var, üstelik Bulgaristan sınırındaki Dereköy Gümrük Kapısı üzerinden Balkan ülkelerine giden otobüs hatları da mevcut - sınıra yakın bir ilde okumanın gündelik hayata yansıyan farklı bir tarafı bu.

Trenle veya uçakla gitmeyi düşünenler için durum biraz farklı. Kırklareli'nin kendi tren istasyonu artık yolcu taşımıyor; eski bina bugün yalnızca zaman zaman düzenlenen etkinliklere ev sahipliği yapıyor. Halkalı-Kapıkule hızlı tren hattı il sınırlarından geçse bile bu hat il merkezinden değil, ilin güneyindeki ilçelerden ilerliyor; yani "hızlı trenle Kırklareli'ye" dendiğinde kastedilen aslında merkez değil, o güney koridor. Havalimanı da yok - uçakla gelecek ya da gidecek biri için en yakın seçenek şehir dışında, mesafeli bir noktada kalıyor. Bu iki eksik, özellikle İstanbul'dan alışkın gelen öğrencilerin ilk fark ettiği şeylerden: burada şehirlerarası hareket büyük ölçüde karayoluna, yani otobüse dayanıyor.

Genel tabloya bakılırsa, kendi aracı olmayan bir öğrenci için Kırklareli'de ulaşım imkânsız değil ama biraz alışkanlık ve zamanlama istiyor - kampüse minibüsle gitmek, şehirlerarası yolculuğu otobüse göre planlamak gibi. Buna karşılık şehir içi mesafelerin kısalığı ve merkezin otogara yakınlığı, günlük hayatı bu tarafta kolaylaştıran bir denge unsuru.