Kırklareli'de bir öğrencinin günü genellikle sabah kampüse gitmekle başlıyor ve bu basit görünen adım, şehri tanımanda belirleyici bir rol oynuyor. Kayalı Yerleşkesi şehir merkezinin biraz dışında kaldığı için, sabahları minibüsle ya da yürüyerek kampüse gitmek günün ilk ritmini oluşturuyor. Üniversitenin kendisi tek bir bina ya da tek bir alan değil; merkezdeki ana yerleşkenin yanında Kavaklı ve Karahıdır gibi ayrı noktalara dağılmış birimleri var, bu yüzden hangi bölümde okuduğuna göre kampüs deneyimi de biraz değişiyor. Bu dağınıklık, özellikle ilk haftalarda "nereye gideceğim, hangi minibüse bineceğim" sorularını gündelik hayatın bir parçası hâline getiriyor. Zamanla bu düzen oturuyor ama başta biraz kafa karıştırıcı olabiliyor.

Kayalı'da okuyanların bir kısmı kampüsü şehirden kopuk ve sakin buluyor; bazıları bunu huzurlu bir çalışma ortamı olarak görürken, bazıları için bu uzaklık ilk aylarda "ıssız" hissi yaratabiliyor. Bu, kişiden kişiye değişen bir algı - ders çıkışı hemen bir kalabalığa karışmak isteyen biriyle, sessiz bir kampüsü tercih eden biri için Kayalı çok farklı iki deneyime dönüşebiliyor. Genel eğilim, ilk dönem bu uzaklığa alışmanın biraz zaman aldığı, sonrasında ise günlük rutinin bir parçası olarak kabullenildiği yönünde.

Arkadaş edinme konusunda şehrin küçüklüğü işe yarıyor gibi görünüyor. Sınıf arkadaşlarıyla, yurt odası arkadaşlarıyla ya da aynı minibüsü paylaşan öğrencilerle tanışmak, büyük bir şehirdeki kalabalık kampüslere kıyasla daha hızlı gerçekleşiyor; herkesin birbirini az çok bildiği bir ortamda yeni biriyle tanışmak da nispeten kolay. Buraya gelenlerin çoğu farklı illerden geliyor - özellikle İstanbul ve çevresinden gelenlerin sayısı fazla - ve bu da ortak bir yabancılık hissini paylaşan bir grup oluşturuyor; herkes bir şekilde şehre yeni geldiği için kaynaşma süreci de daha samimi işliyor.

Ders sonrası vakit geçirme söz konusu olduğunda ağırlıklı olarak merkeze inildiği görülüyor. İstasyon Caddesi bu anlamda öğrenci hayatının bir nevi omurgası; kafeler, oturulacak mekânlar ve akşamları biraz daha hareketlenen bir sokak hattı burada toplanıyor. Sinema gibi bazı alışkanlıkların şehirde eksik kaldığını düşünenler de var, bu yüzden vakit geçirme genellikle kafede oturmak, arkadaşlarla buluşmak ya da hafta sonu şehir dışına çıkmak şeklinde şekilleniyor. Kampüs hayatının kendisi büyük şehirlerdeki gibi sürekli bir etkinlik akışına sahip değil; sosyal hayat daha çok küçük arkadaş gruplarının kendi aralarında kurduğu düzenle ilerliyor.

Kırklareli'de öğrenci olmak, kalabalığın içinde kaybolmadan, ama aynı zamanda büyük şehirlerin sunduğu sonsuz seçenek çeşitliliğinden de uzak bir deneyim sunuyor. Gün, kampüs-merkez arasında geçen basit bir ritme oturuyor; bu ritmin sadeliği, bazıları için rahatlatıcı, bazıları için ise ilk başta biraz durağan hissettirebiliyor.