Otobüsten ya da uçaktan indiğin ilk anda gözün bir yere takılıyor: Erciyes. Şehrin güneyinde tek başına yükselen bu dağ, ovanın ortasında öyle net duruyor ki ilk gelenler için şehrin görsel imzası oluyor. Etrafta başka bir dağ silsilesi yok, tek bir kütle — bu yüzden nereye gidersen git, ufukta hep aynı referans noktası seni takip ediyor gibi hissediyorsun. Sabah kampüse giderken ya da akşam yurda dönerken farkında olmadan gözün ona kayıyor; zamanla bu bir alışkanlığa dönüşüyor, "bugün dağ net görünüyor, hava açık" gibi cümleler kurmaya başlıyorsun.

İlk haftalarda kafa karıştıran bir başka şey de şehrin tek bir merkez etrafında toplanmadığını fark etmek oluyor. Kayseri'ye gelirken "bir üniversite, bir kampüs, bir öğrenci bölgesi" beklentisiyle geliyorsun, ama burada durum öyle işlemiyor. Bölümüne göre kendini bambaşka bir eksende buluyorsun — kimi zaman şehrin bir ucunda bir kampüs hayatı yaşarken, arkadaşın tamamen başka bir bölgede, başka bir ritimde okuyor olabiliyor. İlk günlerde bu biraz şaşırtıcı geliyor; "şehrin neresi merkez, öğrenci hayatı nerede yoğunlaşıyor" sorusuna tek bir cevap yok, birkaç farklı cevap var. Ama birkaç hafta içinde bu parçalı yapı bir soruna değil, şehri tanımanın bir parçasına dönüşüyor — her bölgenin kendi temposu, kendi sesi olduğunu fark ediyorsun.

İlk izlenim genelde şehrin sakin ve düzenli görünmesi üzerine kuruluyor. Sokaklar geniş, trafik büyükşehirlerdeki kadar boğucu değil, insanlar aceleci değil. Bu durum ilk anda biraz "durgun" hissettirse de, birkaç hafta içinde bu durgunluğun aslında güven veren bir yanı olduğunu anlıyorsun — kaybolma, yön bulamama, kalabalıkta ezilme kaygısı burada pek yaşanmıyor. Şehri çözmek İstanbul ya da Ankara'ya kıyasla daha az zaman alıyor; sokak isimlerini, durakları, güzergâhları birkaç haftada oturtabiliyorsun.

Şehri tek kelimeyle tarif etmek istesen aklına "sakin" ya da "düzenli" geliyor — heyecan verici bir kaos değil, oturaklı bir ritim. İlk hafta biraz mesafeli hissettiren bu hava, zamanla alışıldık bir arka plana dönüşüyor; ilk günlerde garip gelen sessizlik, birkaç ay sonra günlük hayatın doğal bir parçası hâline geliyor.