Girne'de bir öğrencinin günü genelde erken başlıyor; kampüslerin çoğu merkeze belli bir mesafede olduğu için sabahları servise ya da dolmuşa yetişmek günün ilk rutini. Aynı saatte aynı duraktan binen tanıdık yüzlerle selamlaşmak ilk haftalarda garip gelse de bir süre sonra günün en doğal parçasına dönüşüyor. Ders arası boşluklar kampüs kafeteryasında ya da açık alanlarda geçiyor; sınav dönemi dışında tempo çok sıkışık değil, bu da öğrenilenin üzerine oturacak, arkadaşlarla oturup konuşacak zaman bırakıyor.

Arkadaşlık kurmak burada genelde hızlı işliyor, çünkü hemen herkes bir yerden gelmiş, evinden uzakta yeni bir düzen kurmaya çalışıyor. Aynı bölümdeki, aynı yurttaki ya da aynı minibüsü paylaşan insanlar arasında ortak dert — ev özlemi, ilk sınav kaygısı, yeni şehre alışma — bağ kurmayı kolaylaştırıyor. İlk aylar biraz yalnız geçse de ikinci döneme gelindiğinde etrafında sabit bir arkadaş grubu oluştuğunu fark ediyorsun.

Ders çıkışı vakit geçirme biçimi kişiden kişiye değişse de genel eğilim kampüste kalıp kulüp toplantılarına katılmak ya da birkaç arkadaşla sohbet etmek; canı sıkılanlar ya da bir şeyler almak isteyenler merkeze iniyor. Merkeze inmek başlı başına bir plan gerektirmiyor, kısa bir yolculuk sonunda kalabalık bir cadde ve birkaç saatlik bir mola oluyor çoğu zaman.

Hafta sonları ritim biraz değişiyor. Ders yükü hafiflediğinde arkadaş grubuyla şehrin biraz dışına çıkmak yaygın bir alışkanlık; Bellapais bu noktada sık tercih edilen bir yer, çünkü merkeze çok uzak değil ve kısa bir yolculukla insan kendini bambaşka bir atmosferde buluyor — dağ yamacına yaslanmış sakin bir köy havası, ders temposundan mola için tam kararında. Böyle çıkışlar her hafta olmasa da dönem içinde birkaç kez tekrarlanan, "hadi bir gün gidelim" denilen türden planlar arasında.

Girne'de öğrencilik büyük şehirlerdeki gibi sürekli bir şeyler olan, yoğun bir tempo değil; günler daha çok kampüs, birkaç sabit arkadaş, ara sıra merkeze inme ve hafta sonu kısa bir kaçamak etrafında şekilleniyor. Bu düzen kimine sakinlik gibi, kimine biraz tekrar eden bir rutin gibi görünebiliyor; ama zamanla bu ritme alışıp, dönem sonunda özleyenler de az değil.