Çankırı'da yeme içme merkezli değil, ev merkezli bir düzen — buraya gelen öğrenci ilk haftalarda bunu hemen fark ediyor. Şehir küçük olduğu için dışarıda yemek kültürü büyükşehirlerdeki gibi geniş bir mekân çeşitliliğine yayılmıyor; buna karşılık merkezdeki esnaf lokantaları ve kebapçılar günlük ihtiyacı karşılamaya yetecek kadar var. Hafta içi öğle arasında kampüs çevresindeki kantin ve büfelerle, akşamları ise merkeze inip esnaf lokantalarıyla idare ediyorsun; kampüs tepede olduğu için gün içinde birkaç kez inip çıkmak pratik değil, o yüzden öğle yemeği genelde kampüste, akşam sosyalleşmesi merkezde şekilleniyor.

Merkezde vakit geçirmek isteyenler için kafe sayısı sınırlı ama var; buluşma noktası olarak birkaç kafe kümesi öğrenciler arasında tekrar tekrar tercih ediliyor. Geç saatte açık yer bulmak büyükşehirdeki gibi kolay değil — gece yarısını geçtikten sonra seçenek daralıyor, bu yüzden akşam planları genelde erken yapılıyor. Hafta sonu merkez biraz durulsa da esnaf lokantaları ve kebapçılar çalışmaya devam ediyor, o yüzden hafta sonu şehirde kalanlar için açlık sorunu olmuyor.

Yemek kültürü açısından şehrin kendine has bir tarafı var: Çankırı'ya özgü tescilli birkaç lezzet karşına doğal olarak çıkıyor. Yazma çöreği bunların en bilineni — cevizli iç harcıyla, kat kat yapısıyla, taş fırında pişirilen bir çörek; merkeze inen çoğu öğrenci er ya da geç bunu deniyor. Sarımsaklı et de yerel sofraların önemli bir parçası; höşmerim tatlısı ve tutmaç çorbası gibi lezzetler de esnaf lokantalarının menüsünde sık karşılaşılan isimler arasında. Bu yemeklerin bazı benzerleri Anadolu'nun başka şehirlerinde de bulunuyor — höşmerim ya da tutmaç gibi tatlar paylaşılan bir mutfak kültürünün parçası — ama Çankırı'daki hallerinin kendine özgü, tescilli bir yerel varyant olması dikkat çekiyor.

Kahvaltı ya da akşam sofrasında kaya tuzunun kendisi de gündelik bir referans; şehirde üretilen bu tuz mutfak kültürünün doğal bir parçası olarak masada yer buluyor. Genel olarak Çankırı'da yeme içme deneyimi gösterişli değil, ama günlük ihtiyacı karşılamada sıkıntı çıkarmıyor — "nerede yiyeceğim" kaygısı yaşamıyorsun, daha çok "hangi lokantaya gideceğim" kararını veriyorsun.