Burdur'da yemek meselesi abartılı bir konu değil, ama şehrin kendine has iki lezzeti var ki bunları tanımadan dört yıl geçirmek zor. Ceviz ezmesi bunlardan biri — ceviz, irmik ve şekerin bir arada eritildiği, şehrin kendi tescilli tatlısı. Merkezde neredeyse her tatlıcıda veya şekerlemeci dükkânında karşına çıkıyor, ailene ziyarete geldiğinde de büyük ihtimalle eve dönüşte yanına bir kutu alıyorsun. İkincisi Burdur şiş köftesi: dövme demir şişlere sıvanarak pişen, bol sulu, az pişmiş, kıymasına sadece tuz atılan bir köfte türü, yanına da şehre özgü bir pideyle servis ediliyor. Bu ikisi şehrin mutfak imzası sayılıyor; bir noktada arkadaşlarını "hadi gidip şiş köfte yiyelim" diyerek bir lokantaya sürüklemen kaçınılmaz oluyor.

Bunun dışında masada gördüğün çoğu şey aslında bölgenin paylaşılan mutfağından geliyor — kebap çeşitleri, pide, mantı, ev yemeği tarzı lokantalar — yani Burdur'a özgü değil ama günlük yemek ihtiyacını karşılayan, tanıdık bir repertuar. Merkezde küçük esnaf lokantaları, kebapçılar ve pide fırınları öğrenci bütçesine göre çalışır gibi görünüyor; kampüs çıkışı ya da ders arası hızlı bir şeyler yemek isteyen için hem merkezde hem kampüs çevresinde seçenek bulmak zor değil. Şehir küçük olduğu için mekân çeşitliliği büyük bir şehirle kıyaslanmayacak kadar sınırlı kalıyor, ama günlük ihtiyaç anlamında sıkıntı yaşandığını söylemek de doğru olmaz.

Kahve kültürü açısından merkezde çay bahçeleri ve kahve dükkânları ders çalışmak ya da sohbet etmek için tercih edilen yerler arasında. Akşamları özellikle hafta içi şehir sakinleştiği için geç saatte açık yer bulmak büyük şehirlerdeki gibi kolay değil; gece yarısı bir şeyler yeme alışkanlığı olan biri için seçenekler hızla azalıyor, bu yüzden akşam planlarını genelde daha erken saatlere göre kurmak gerekiyor. Hafta sonu ise durum biraz değişiyor, arkadaş gruplarıyla akşam yemeği için buluşmak, sonra çay bahçesinde oturmak bir ritim oluşturuyor.

Kampüs çevresinde yemek çoğunlukla pratik ve hızlı tarafta kalırken, gerçek anlamda "dışarı çıkıp yemek" deneyimi için çoğu zaman merkeze inmek tercih ediliyor. Merkezin daha çeşitli seçenek sunması, haftada bir iki kez merkeze inme alışkanlığını da besliyor. Sonuçta Burdur'da yemek konusu gösterişli bir gastronomi sahnesi değil, ama günlük ihtiyacı karşılayan ve arada şehre özgü iki lezzetle tanışma fırsatı sunan sade bir düzen.