Burdur küçük ölçekli bir il, ve bu ölçek sokakta ilk günden hissediliyor. Merkez o kadar büyük değil ki kısa sürede tanıdık yüzlere denk gelmeye başlıyorsun — kantinde, otobüs durağında, market sırasında aynı insanları görmek birkaç ay içinde normalleşiyor. Büyük şehirlerdeki anonimliğin tam tersi bir deneyim bu: kimse seni tanımasa da, şehir seni "yabancı" olarak fazla uzun süre tutmuyor.

İlin nüfus eğilimi de bu küçük ölçeği destekliyor aslında — Burdur son yıllarda net göç veren bir il, yani sürekli yeni mahalleler açılan, büyüyen bir yer değil. Bu durumun iki yüzü var: bir yanda şehrin köklü, değişmeyen bir ritmi var, esnaf yıllardır aynı yerde, mahalleler yıllardır aynı karakterde; öte yanda üniversite olmasa bu şehrin daha da küçüleceği hissi bazen havada dolaşıyor. Öğrenci nüfusunun yıl içinde şehrin toplam nüfusuna görünür şekilde dokunması, MAKÜ'nün Burdur için ne kadar merkezi bir aktör olduğunu gösteriyor — dönem başlarında şehrin nabzı biraz hızlanıyor, yaz tatiline girildiğinde merkez sakinleşiyor.

Yerel halkın öğrenciye alışkın olup olmadığına gelince: Burdur'da üniversite artık şehrin uzun süredir parçası, yeni bir olgu değil, dolayısıyla esnaf ve halk öğrenci varlığına yabancı değil. Ama bu, İzmir veya Eskişehir gibi öğrenci nüfusunun şehri bütünüyle şekillendirdiği bir yer olduğu anlamına gelmiyor — burada öğrenci şehrin önemli bir parçası, ama şehrin kendi yerleşik, kendi ritmi olan bir hayatı da var; öğrenci o hayatın içine biraz misafir gibi giriyor.

Kimlik tarafında Burdur, antik Pisidia topraklarında, bugün Teke Yöresi diye anılan bir bölgenin merkezinde yer alıyor. Bu, şehrin kendine ait belirli bir kültürel ağırlık merkezi olduğu anlamına geliyor — kozmopolit, her yönden gelen insanların harmanlandığı bir yer değil, daha çok kendi yöresel kimliğini koruyan bir il. Farklı bir şehirden gelen biri için bu, ilk haftalarda "buranın kendi kuralları var" hissi yaratabilir; ama bu his çoğunlukla olumsuz değil, daha çok "burada yaşayan insanların köklü bir hayatı var, sen de ona uyum sağlıyorsun" şeklinde işliyor.

İletişim konusunda büyük bir engelden bahsetmek doğru olmaz — dil ya da kültürel kopukluk anlamında zorlanma beklenmez. Ama şehrin geleneksel dokusu nedeniyle bazı öğrenciler ilk başta biraz daha içine dönük bir sosyal çevreyle karşılaştıklarını söylüyor; buna karşın çoğu öğrenci birkaç ay içinde mahalledeki bakkalla, kantindeki teyzeyle, servis şoförüyle selamlaşacak kadar yerelleştiğini fark ediyor. Küçük şehir olmanın getirdiği bu tanıdıklık yalnızlık hissini azaltıyor, ama "burada kimse beni tanımıyor, özgürce kaybolabilirim" tarzı bir anonimlik arayan biri için sınırlı bir denge kuruyor.