Bartın'a ilk gelen çoğu öğrencinin kafasında bir sahil şehri beklentisi vardır — Karadeniz'de bir il, hatta ismi bile "kıyı" çağrıştırıyor gibi. Otogardan inip merkeze doğru yürüdüğünde bu beklenti oturmaz; deniz yok, etraf yeşil tepelerle çevrili ama önünde akan şey bir ırmak. İlk şaşırma anı genelde burada yaşanır: şehir kıyıda değil, içeride kurulu ve merkezin ortasından geniş, sakin bir su geçiyor. Zamanla bunun sıradan bir eksiklik olmadığı anlaşılır — Bartın'ın kendi karakteri bu ırmakla kurulu, şehir onun kıvrımına göre şekillenmiş. Denizi görmek isteyen ayrı bir yolculuk yapar, çünkü kıyı kesimi merkezden bağımsız bir gidiş; bu da ilk haftalarda "deniz nerede" sorusunun cevabını netleştirir: burada değil, biraz ileride.

O ırmak kenarında yürürken beklemediğin bir şey fark ediyorsun — bu suyun sıradan bir dere olmadığını, eskiden üstünde gemilerin, keresteyle yüklü teknelerin gidip geldiğini öğreniyorsun. Bugün öyle bir taşımacılık yok elbette, ama o bilgiyle bakınca ırmak kenarındaki sessizlik başka bir anlam kazanıyor; sanki şehir denize kıyısı olmayan ama bir zamanlar denizle ırmak üzerinden konuşan bir liman kasabasıymış hissi veriyor. Bu, ilk bakışta göze çarpmayan ama biraz zaman geçtikçe şehri anlamlandıran bir katman.

İlk haftaların en çok tartışılan konusu genellikle hava oluyor. Özellikle kışın gelen, gökyüzünün ne kadar sık kapalı ve yağmurlu olduğuna alışmakta biraz zorlanabilir; sert bir kar-soğuk beklentisiyle gelenler için de şaşırtıcı olur bu, çünkü burada kar değil yağmur ve nem baskın. İlk ay bu ritim biraz ağır gelir, sonra günlük hayatın parçası haline gelir — yanında her zaman bir şemsiye taşımak, ayakkabı seçiminde su geçirmezliği önemsemek gibi küçük alışkanlıklar oturur.

Şehrin küçüklüğü de ilk izlenimin belirleyici parçalarından biri. Merkezde birkaç caddeyi dolaşınca şehri "gezmiş" hissi oluşabilir; bu ilk günlerde bazılarına ürkütücü gelse de, genellikle kısa sürede güven veren bir tarafa dönüşür — tanıdık yüzler çabuk oluşur, mekân isimleri hızlı ezberlenir, "kaybolma" ihtimali neredeyse yok. Şehrin etrafını saran köylerin, kırsal yaşamın kalabalığının merkezden daha canlı olduğu hissi de zamanla fark edilir; bu, Bartın'ın bir "kampüs şehri" değil, kendi gündelik ritmi olan küçük bir il merkezi olduğunu gösterir.

İlk aylarda keşfedilen iki nokta ilk izlenimi güçlendiriyor: biri, merkeze fazla uzak olmayan Güzelcehisar'daki bazalt sütunlar — ilk kez görüldüğünde "burada böyle bir şey mi var" dedirten, beklenmedik bir doğa detayı. Diğeri ise Amasra; merkezden ayrı bir ilçe olduğu için ilk hafta değil ama genelde ilk ay içinde bir gezi vesilesiyle gidilir, kalesi ve tarihi dokusuyla şehrin sunduğundan farklı bir hava taşır. Bu ikisi, "burada sadece merkezle sınırlı bir hayat yok" hissini erken dönemde veriyor.

Bartın'ı ilk haftalarda tarif etmek gerekirse, akla gelen kelime çoğunlukla "sakin" oluyor — ama bu sakinlik durgunluktan değil, şehrin küçük ölçeğinden ve suyla kurduğu ilişkiden geliyor. İlk izlenim zamanla köşeleri yumuşayan bir izlenim: başta "beklediğim gibi değil" diyen biri, birkaç ay sonra bu farkı şehrin kendine has tarafı olarak görmeye başlıyor.