Bartın'a dışarıdan gelen bir öğrencinin ilk fark ettiği şeylerden biri, şehrin nüfusça küçük olması ve genç göçle pek büyümemiş bir yapıya sahip olması. Bu, kalabalığa karışamama gibi bir şey değil aslında — tam tersine kısa sürede tanıdık yüzlerin oluşması demek. İlk hafta yabancı gelen sokaklar, birkaç ay içinde "her gün gördüğüm yerler" haline geliyor; büyük şehirlerde alışılan o anonimlik burada pek yok.

Nüfus dağılımına bakınca dikkat çeken bir ayrıntı var: kent ve ilçe merkezlerinde yaşayanlarla köylerde-beldelerde yaşayanların sayısı birbirine çok yakın, hatta kırsal nüfus zaman zaman kentsel nüfusu geçiyor. Yani şehrin "üniversite şehri" kimliğiyle "köy-kasaba" kimliği iç içe yaşanıyor. Öğrenci merkezde otursa bile günlük hayatın içinde kırsaldan gelen bir ritim hissediliyor — mesela salı, cuma ve pazar günleri kurulan Galla Pazarı'nda tezgâh açan üreticilerin çoğu çevre köylerden geliyor, sattıkları da kendi topraklarının ürünü. Bu pazar, ilin kırsal-kentsel dengesini gösteren en somut örneklerden biri; orada dolaşırken sadece alışveriş yapmıyorsun, bir bakıma bu dengenin canlı bir kesitine tanık oluyorsun.

Yerel halkın yapısına gelince, Bartın geleneksel bir Karadeniz kenti karakteri taşıyor; kozmopolit değil, yerleşik ve birbirini tanıyan bir toplum var. Bu ilk başta bazı öğrencilere mesafeli gelebilir, ama zamanla tam tersi bir şeye dönüşme eğiliminde — esnafla, ev sahibiyle, mahalledeki insanlarla kurulan ilişki daha kişisel bir hâl alıyor. Yine de bunu genel bir kural gibi görmemek lazım; her öğrencinin uyum süreci aynı hızda ilerlemiyor.

Şehrin küçük ölçekli olması, üniversite öğrencilerinin günlük hayatta oldukça görünür olduğu anlamına geliyor. Merkezde ya da kampüs çevresinde dolaşan bir grup öğrenci büyük şehirdeki gibi kalabalığın içinde kaybolmuyor; yerel halk öğrenciye yabancı bir figür değil, şehrin bir parçası gözüyle bakıyor. Bu ilk yıl için bir güven duygusu yaratıyor — kimse anonim kalmıyor ama bu bazen mahremiyetin azalması olarak da hissedilebiliyor.