Bartın'a gelen öğrenciyi ilk şaşırtan şey genelde kar değil, yağmurun sürekliliği oluyor. Buraya "Karadeniz" diye gelenlerin çoğu kafasında sarp, karlı bir dağ ili canlandırıyor ama gerçek daha farklı: kışlar sert soğuk değil, daha çok ılık ve durmadan yağışlı geçiyor. Kar birkaç günlüğüne uğrayıp gidebiliyor, asıl kalıcı olan yağmur ve nem. Yılın büyük kısmında az çok yağış oluyor — yazın biraz azalsa da tamamen kurak bir dönem yaşanmıyor, o yüzden çantada her mevsim bir yağmurluk ya da şemsiye bulundurmak buraya gelenlerin edindiği ilk alışkanlıklardan biri.

Bu durum günlük rutini doğrudan etkiliyor. Sabah kampüse çıkarken hava açık görünse bile öğleye doğru yağmur başlayabiliyor, bu yüzden zamanla "hava tahminine değil çantasındaki şemsiyeye güvenmeyi" öğreniyorsun. Ayakkabı seçimi de önemli hale geliyor; ince tabanlı, su geçirmeyen ayakkabılar kışın işe yarıyor, özellikle yağmurdan sonra zeminin ıslak kalması yürüyüşü biraz daha dikkatli hale getiriyor. Nem kalıcı olduğu için kışlık kıyafetlerin kalın olmasından çok su tutmayan, çabuk kuruyan cinsten olması daha pratik.

Sonbahar ve kış ayları, gökyüzünün sık sık kapalı olduğu, gündelik hayatın biraz daha içe kapanık geçtiği bir dönem. Bu aylarda dışarıda uzun vakit geçirmek yerine kütüphanede ya da kafede oturmak daha cazip geliyor haliyle. Buna karşılık yaz ayları — nem hâlâ hissedilse de yağış azaldığı için — dışarıda vakit geçirmenin, arkadaşlarla yürüyüşe çıkmanın en keyifli olduğu dönem. Yılın geri kalanında ise şehir daha çok "yağmur arasında plan yapmayı" öğreten bir ritme sahip; bu da zamanla alışılan, ama ilk gelenlerin genelde beklemediği bir taraf.