Afyonkarahisar'da yemek denince akla önce kahvaltı geliyor, ve bu biraz da şehrin kendi karakterinden kaynaklanıyor. İlk haftalarda bir arkadaşının "hadi kaymaklı kahvaltıya gidelim" teklifiyle tanışıyorsun bu düzenle. Kaymak burada bir tatlı süsü değil, sofranın merkezinde duran bir şey; bal-kaymak ikilisi neredeyse her kahvaltı mekânının değişmez kalemi. Bunun yanında sucuklu yumurta da sürekli karşına çıkıyor — şehrin tescilli ürünlerinin gündelik hayata bu kadar sızmış olması, ilk başta "yerel ürünle beslenen bir şehir" hissi yaratıyor, zamanla buna alışıyorsun.

Kahvaltı sofralarında dikkat çeken bir başka şey haşhaş ezmesi. İlk kez görenler genelde tereddüt ediyor, ama şehirde bu tamamen sıradan bir kahvaltılık; ekmeğe sürülen, tadı biraz farklı ama lezzetli bir ezme olarak sofrada yerini alıyor. Bir süre sonra bunu da normal bir kahvaltı seçeneği olarak görmeye başlıyorsun.

Öğrenci bütçesiyle dışarıda yemek yemek burada mümkün, özellikle kampüs çevresindeki esnaf lokantaları ve büfeler günlük ihtiyacı karşılayacak yoğunlukta. Merkeze inildiğinde akşam yemeği ya da arkadaş buluşması için şehir merkezindeki lokantalar, kebapçılar tercih ediliyor; kampüs çevresi ise daha çok gündelik, hızlı yemek ihtiyacı için kullanılıyor. Geç saatlerde yemek bulmak büyük şehirlerdeki kadar çeşitli değil ama merkeze yakın birkaç mekân ve fırınlar bu ihtiyacı genelde karşılıyor; gece geç saatte "her şey açık" beklentisiyle gelenlerin biraz temkinli olması gerekiyor.

Sucuk da benzer şekilde şehrin gündelik yemek kültürüne işlemiş durumda — ızgara sucuk, sucuklu pide, sucuklu kahvaltılar sürekli karşına çıkan seçenekler. Lokum ise daha çok hediyelik ya da tatlı ihtiyacını karşılayan bir ürün; öğrenciler ailesine döneceği zaman genelde biraz lokum alıp gidiyor. Şehirde ayrıca kaymaklı ekmek kadayıfı gibi yerel tatlıcı esnafının imza sayılan tatlıları da var; bunlar özellikle arkadaşlarla oturulan tatlıcılarda karşına çıkıyor.

Keşkek gibi bazı yemekler Anadolu'nun genelinde paylaşılan bir mutfak kültürünün parçası, ama burada özellikle Şuhut yöresine özgü bir versiyonuyla anılıyor; bu da şehrin kendi mutfak kimliğini paylaşılan bir tabaktan bile çıkarabildiğini gösteriyor. Zamanla mutfakla ilişkin "her yerde bulunabilen basit kahvaltı" alışkanlığından çıkıp, kaymak-bal, sucuklu yumurta ve haşhaş ezmesinin bir arada olduğu, şehre özgü bir sofra düzenine dönüşüyor.