Afyonkarahisar'a ilk gelenlerin çoğu, şehre girerken aynı şeyi fark ediyor: uzaktan görünen o kaya kütlesi. Otobüsten iner inmez ya da yolun kıvrımından şehir gözükmeye başladığı anda, gözün istemeden o yüksek kayaya takılıyor. Şehrin tam ortasında, sanki bir gün orada bitivermiş gibi duran bu kaya, ilk günden itibaren yön bulma aracına dönüşüyor — "kaleyi arkana al, düz git" gibi tarifler burada gerçekten işe yarıyor. Zamanla insan bu kayaya bakmadan da yürümeyi öğreniyor ama ilk haftalarda göz her fırsatta oraya kayıyor.

Ege Bölgesi'nde bir şehre geldiğini bilerek yola çıkanlar için ilk büyük şaşkınlık genelde havayla ilgili oluyor. Zeytin ağaçları, ılık bir hava, "Ege esintisi" beklentisiyle gelenler kendini bambaşka bir iklimin içinde buluyor; hava daha keskin, daha kuru, mevsim geçişleri daha sert hissediliyor. Özellikle sonbaharda ya da kışın gelenler bu farkı ilk günden hissediyor — valizde Ege'ye göre hazırlanmış kıyafetler bir anda yetersiz kalabiliyor. Bu beklenti kırılması genellikle şaşkınlıktan öteye geçmiyor, ama şehri "Ege'nin sıcak bir köşesi" sanarak gelenler ilk haftalarda biraz hazırlıksız yakalanıyor.

Şehre nasıl ulaşıldığı da ilk izlenimin bir parçası. Buraya çoğunlukla uçakla değil, otobüsle ya da trenle gelinir; havalimanı şehrin kendisinde değil, oldukça uzakta kaldığı için ilk yolculuk genellikle saatler süren bir kara yolculuğu ya da tren seyahati olarak hatırlanıyor. Bu, ilk günü biraz daha "yolculuk hissi" ağır basan bir güne çeviriyor; şehre bir anda düşmek yerine, yavaş yavaş yaklaşarak varmak gibi.

Şehrin güneyine bakıldığında dikkat çeken bir başka silüet de var: ufukta yükselen, tarihiyle ağırlığı hissedilen bir tepe. İlk günlerde bunun ne olduğunu sorup öğrenmek, şehri tanımanın küçük bir parçası oluyor; sonraki aylarda bu tepe de kalenin yanında şehrin ikinci coğrafi işareti gibi zihne yerleşiyor.

İlk haftalarda genel izlenim "büyük değil ama boş da değil" şeklinde özetlenebiliyor. Şehir merkezi kalabalık bir metropol havası vermiyor, bu da ilk günlerde bir tür rahatlama getiriyor — kaybolma korkusu, kalabalıkta ezilme hissi büyük şehirlerden gelenler için burada daha az. Uyum süreci genellikle hızlı işliyor; birkaç hafta içinde şehir merkezi, kale çevresi ve kampüs arası mesafe kafada netleşiyor, "nerede ne var" sorusu çok uzun sürmeden cevap buluyor.

İlk izlenim zamanla biraz daha yumuşuyor. İlk günlerin "beklediğimden farklıydı" hissi — özellikle iklim konusunda — birkaç ay içinde yerini şehrin kendi ritmine alışmaya bırakıyor. Şehri tek kelimeyle anlatmak gerekirse, ağızdan çıkan kelime genelde "sakin" oluyor; ama bu sakinlik ilk bakışta biraz da "beklenmedik" bir sakinlik — hem coğrafi konumu hem iklimi açısından kafandaki hazır şablona tam oturmayan bir şehirle karşılaşmak, ilk izlenimin en belirgin yanı.