Afyonkarahisar'a başka şehirlerden gelen öğrenci sayısı hiç az değil; kampüs dönemi başladığında merkezde de, dolmuşta da, çarşıda da öğrenci yüzleriyle karşılaşmak sıradan bir hâl alıyor. Yani "burası öğrenci şehri değil" diyemezsin. Ama bu, şehrin bütün ritminin öğrenciye göre kurulduğu anlamına da gelmiyor — Afyonkarahisar'ın kendi yerleşik nüfusu günlük hayatın asıl belirleyicisi, öğrenci nüfusu bu yapının üzerine eklenen, görünür ama şehri yeniden tanımlamayan bir katman.

TÜİK verilerine bakınca ilin nüfusu son yıllarda neredeyse yerinde sayıyor, büyük bir artış ya da hızlı bir değişim yok. Bunun günlük hayata yansıması şu: şehir, yeni gelene göre kendini sık sık şekillendirmeyen, alışkanlıklarını hızlı değiştirmeyen bir yapıya sahip. Öğrenci kalabalığı büyük şehirlerdeki gibi bir mahalleyi baştan yaratmıyor; sen zaten oturmuş bir şehir dokusunun içine giriyorsun.

Bu doku büyük ölçüde Anadolu iline özgü, geleneksel bir sosyal yapı taşıyor — kozmopolit bir karışımdan çok, yerleşik ve birbirini tanıyan bir yerel halk var. İlk haftalarda çoğu öğrenci esnafın, ev sahiplerinin, komşu dükkânın öğrenciye yabancı bakmadığını, aksine alışkın davrandığını fark ediyor; yine de bu genel bir izlenim, herkesin birebir aynı şekilde yaşadığı garantili bir deneyim değil. İletişim tarafında ciddi bir engelden söz etmek zor; yerel ağız biraz belirgin olsa da bir şey sormak, pazarlık etmek, günlük işleri halletmek zorlaştırıcı bir mesele değil.

Yeni gelenin buraya uyumu genelde hızlı ilerliyor, çünkü şehir kalabalık ve karmaşık değil; insan trafiği az olduğu için kiminle nerede karşılaşacağını öngörmek, tanıdık yüzler edinmek fazla zaman almıyor. Öte yandan büyük şehirlerin alışılmış çeşitliliğine, kalabalık öğrenci mahallelerine, "her kesimden insan" hissine alışkın biri için ilk başta şehir daha tek düze gelebilir. Bu iyi ya da kötü bir şey değil, sadece farklı bir sosyal doku — ve buna ne kadar kolay alışacağın, geldiğin yerin ne kadar farklı olduğuna bağlı.