Şanlıurfa'da üniversite kararını verirken önce şunu netleştirmek gerekiyor: Harran Üniversitesi'nin ana yerleşkesi Osmanbey, şehrin günlük dokusunun tam ortasında değil, kendi başına duran bir kampüs bölgesi. Yani buraya gelen bir öğrenci "şehir merkezinde okul, çıkışta merkeze iniş" rutinini değil, "kampüste geçen gün, ihtiyaç oldukça merkeze inilen bir düzen"i kabul etmiş oluyor. Bu, kimi öğrenci için sorun değil — hatta bazıları için avantaj: kampüs kendi içinde fakülteleri, sosyal alanları, hastanesiyle bir yaşam alanı kurmuş durumda, gürültüden uzak ve dikkat dağıtan şehir temposundan bağımsız çalışma isteyenler için rahat bir zemin sunuyor. Ama şehrin nabzını her gün hissetmek, ders arası merkeze inip dönmek gibi bir üniversite hayatı hayal edenler için bu mesafe gerçek bir uyum konusu olabilir; her gidiş-geliş bir plan gerektiriyor, spontane bir "çıkalım mı" hali kadar kolay değil.

Bu şehirde okumak, genel olarak, hayatını kampüs etrafında kurmaya gönüllü olan öğrenciler için daha rahat işliyor. Kampüs hayatını, ders dışı vaktin büyük kısmını yurt-kampüs-arkadaş çevresi içinde geçirmeyi doğal karşılayan, büyük şehrin sunduğu çeşitliliği aramayan, bunun yerine daha sakin ve öngörülebilir bir günlük ritmi tercih eden biri burada kendini hızlı toparlar. Şehrin taşıdığı köklü doku — tarihi katmanları, kendine özgü sosyal hayatı, güçlü yerel kimliği — bu şehri sıradan bir taşra üniversite şehri olmaktan çıkarıyor; kültürel açıdan boş bir yerde değil, kendi içinde zengin bir yerde yaşadığını hisseden bir öğrenci profili burada tatmin olabilir. Tıp, mühendislik gibi kampüsün güçlü tutulduğu söylenen alanlara yönelenler için de bu yerleşke düzeni, dağınık değil toparlanmış bir eğitim ortamı anlamına geliyor.

Buna karşılık, üniversite deneyimini şehrin merkezinde geçirmek isteyen, kampüs dışında geniş bir sosyal hayat kurmayı önceliğe koyan, büyük şehrin kalabalığına ve çeşitliliğine alışkın olup bunu burada da arayan biri için mesafe ve şehrin ölçeği zorlayıcı olabilir. Yaz aylarının aşırı sıcaklığına hassas olanlar ya da her gün merkezle kampüs arasında geçen bir yolculuğu külfet olarak görenler, ilk dönemlerde bu düzene alışmakta biraz zaman kaybedebilir.

Genel tablo şu: Şanlıurfa, kampüs merkezli, kendi ritmini kuran, sakin ama içi boş olmayan bir üniversite şehri. Şehrin tarihi ve kültürel derinliği burada geçirilecek dört yılı sıradanlıktan çıkarabilecek bir zemin sunuyor, ama bu zemine ulaşmak için kampüs-merkez mesafesini ve şehrin kendine has temposunu kabullenmek gerekiyor. Beklentisi net olan, kampüs hayatına açık, sakin bir düzende kendi sosyal çevresini kurmaktan çekinmeyen bir öğrenci için burada dört yıl geçirmek makul bir tercih; büyük şehir hareketliliğini ve merkez odaklı bir üniversite hayatını önceliğe koyan biri içinse bu şehir muhtemelen ilk sıradaki seçenek olmayacaktır.