Şehre gelmeden önce kafanda oluşan resim genelde tek bir kelimeye indirgenir: Göbeklitepe. Şanlıurfa denince ilk akla gelen şey, insanlık tarihinin en eski tapınma izlerinden birinin bu toprakların altında yattığı bilgisidir. Daha ilk haftalarda biri mutlaka sorar — "gittin mi daha oraya" — ve gitmemiş olsan bile şehrin dışarıya bu çağrışımla tanıtıldığını hemen hissedersin. Yani şehre dair ilk fikrin, ayak basmadan önce zaten bir kazı alanının, bir "başlangıç noktası" hikâyesinin gölgesinde şekillenmiş olur.

Ama otobüsten inip sokağa karışınca bu soyut tarih çağrışımının yerini çok daha somut bir gözlem alır: kalabalık ve genç bir şehir manzarası. Terminalden merkeze doğru ilerlerken ya da ilk kez kampüs servisine binerken dikkatini çeken şey, etrafındaki insanların büyük kısmının kendi yaşıtın olmasıdır. Yeni bir şehre üniversite için gelen biri için bu aslında rahatlatıcı bir ilk sinyal sayılabilir — sokaklarda, dolmuşlarda, çarşıda bu kadar çok genç yüz görmek, "burada yalnız kalmayacağım" hissini erken kurmana yardımcı olur.

Merkeze indiğinde gözünün takıldığı bir başka sahne de genelde Balıklıgöl çevresi olur. Kale, göl ve avlunun bir araya geldiği o siluet, şehrin fiziksel olarak akılda kalan ilk köşesidir; yeni gelenlerin çoğu daha ilk haftalarda oraya bir kere de olsa uğrar, gölün kenarında oturup şehri biraz izler. Gündüz kalabalık ve hareketli olan bu alan akşama doğru sakinleşir, ışıklar yanınca farklı bir hâl alır — aynı yeri günün iki farklı saatinde görmek, şehrin tek bir ritme sahip olmadığını erken fark ettirir.

İlk günlerin genel havasına gelince, şehrin insan trafiği açısından güven verdiği söylenebilir; kalabalık ve genç nüfus, yeni gelenin fazla göze batmadan kaybolabileceği bir zemin sunuyor. Uyum süreci kişiden kişiye değişse de, etrafında akranların bu kadar yoğun olması ilk haftalardaki tedirginliği çabuk eritiyor. Zamanla, ilk günlerin o "tarih öncesi kentte yaşıyorum" hissi yerini daha sıradan, günlük bir aidiyete bırakıyor — göl kenarı artık bir turistik durak değil, ders arası uğranan bir köşe oluyor. Şehri tek bir kelimeyle özetlemek gerekirse, ağızdan çıkan şey genelde "kalabalık" ya da "genç" oluyor; şehrin atmosferini ilk günden itibaren belirleyen de tam olarak bu.