İlk gelişte kafanda hazır bir tablo vardır: dağlık, engebeli, virajlı yollarla çevrili bir Doğu şehri. Muş'a girerken bu tablo bir anda bozulur — otobüsün camından görünen şey dağ değil, ufka kadar uzanan dümdüz bir ovadır. Şehir merkezi bu ovanın kenarında, sırtını arkadaki dağa vermiş hâlde durur; önündeyse göz alabildiğine düzlük vardır. İlk kez gelen biri için bu görüntü şaşırtıcıdır, çünkü zihnindeki "Doğu Anadolu" imgesiyle örtüşmez. Trenle gelenler için bu şaşkınlık daha da belirgin yaşanır: Vangölü Ekspresi'nin son bölümünde pencereden saatlerce ova ve dereler geçer, şehre inmeden önce zaten o düzlüğe alışmaya başlarsın.

Şehre ilk adım attığında dikkat çeken ikinci şey ölçek olur. Büyükşehirden gelen biri için merkez oldukça küçük ve sakin görünür; kalabalık, gürültü, trafik izdihamı gibi bir ilk şok yoktur. Bu durum ilk günlerde bir boşluk hissi yaratabilir — "bu kadar mı" diye düşünülen anlar olur. Ama aynı küçüklük kısa sürede güven verici bir hisse dönüşür: yer değiştirme, yön bulma, alışma süreci büyük bir şehre göre çok daha az yorucu geçer. İlk hafta çekingen hissedilen biri, ikinci ayın sonunda merkezdeki birkaç sokağı, birkaç esnafı zaten tanıyor olur.

Baharda gelenler için bir de görsel sürpriz vardır: Muş Lalesi. Bu çiçek yalnızca birkaç haftalık bir pencerede, ovada kendiliğinden açar ve şehrin kendine ait bir simgesi olduğu hemen hissedilir — turistik bir süs değil, buranın kendine özgü bir imzası gibi durur. Bu dönemde şehre gelen ya da o haftalara denk gelen öğrenciler, Muş'u yalnızca "sakin bir Doğu şehri" olarak değil, kendine has bir doğal karakteri olan bir yer olarak hatırlar.

İlk izlenim genellikle zamanla yumuşar ve netleşir. İlk günlerdeki "acaba burada dört yıl geçirebilir miyim" sorusu, merkezi tanıdıkça, birkaç arkadaşlık kurulduktan sonra yerini daha rahat bir alışkanlığa bırakır. Buranın ilk bakışta verdiği mesafeli izlenimin aslında şehrin sakinliğinden kaynaklandığını, kalabalık ya da karmaşık olmadığını zamanla ayırt edersin. Muş'un atmosferini tek kelimeyle anlatmak gerekirse bu kelime muhtemelen "sakinlik" olur — hem şehrin ölçeğinden hem de ovanın o geniş, düz manzarasından gelen bir sakinlik.