Mersin'e ilk geldiğinde şehrin çok eski bir yer olduğunu düşünürsün, ama merkez aslında 19. yüzyılda küçük bir iskele köyünden büyümüş, nispeten genç bir kent. Bu, günlük hayatta hissedilen bir şey: kimlik "biz yüzyıllardır böyleyiz" diye kapalı bir doku değil, dışarıdan gelenle kurulmuş, hâlâ kuruluyor olan bir şey gibi duruyor. İlk haftalarda "yerli-yabancı" ayrımının bazı Anadolu kentlerinde hissedildiği kadar keskin olmadığını fark ediyorsun; şehir zaten farklı yerlerden gelenlerle şekillenmiş bir liman kenti, o yüzden yeni birinin varlığı pek yadırganmıyor.

Mersin ili tek bir merkezden ibaret değil, çok sayıda ilçeye bölünmüş geniş bir yapı; bunlardan Tarsus nüfus bakımından ilçeler arasında en kalabalığı. Bu, gündelik hayatını çok değiştirmese de şunu anlamakta işe yarıyor: "Mersin" dediğinde tek bir şehir merkezi değil, kendi ağırlığı olan birkaç yerleşim düşünmen gerekiyor. Kampüs hayatı büyük ölçüde merkez ilçelerde geçtiği için bu çok merkezlilik başta soyut kalıyor, ama şehri tanımaya başladıkça "Mersin tek bir nokta değil, yayılmış bir bütün" hissi oturuyor.

Nüfus yapısı konusunda, buraya gelenlerin genel gözlemi Mersin'in farklı bölgelerden göç almış, karışık bir sosyal dokuya sahip olduğu yönünde; bu, kesin bir veriden çok yerleşik bir izlenim, ama üniversiteye yeni gelen biri için pratik sonucu şu: aksanının, geldiğin ilin, konuşma biçiminin çok fazla dikkat çekmediği bir ortam bulma ihtimalin yüksek. Din ve etnik köken açısından şehir merkezinde belirgin bir tekdüzelikten söz etmek doğru olmaz; liman-ticaret geçmişi burada tarih boyunca farklı grupların bir arada yaşamasına zemin hazırlamış. Bu da günlük hayatta kendini "yabancı" hissettirecek katı bir kalıbın olmadığı bir sosyal zemin sunuyor — yine de her şehirde olduğu gibi mahalle kültürü, esnaf ilişkisi kurmak biraz zaman istiyor; "hemen kaynaşılıyor" demek yerine "zamanla alışılıyor" demek daha dürüst bir çerçeve.

Şehrin ticaret ve liman kökenli kimliği, yerel halkın dışarıdan gelen insanlarla, işle, mal akışıyla, farklı şehirlerden misafirle içli dışlı olmaya tarihsel olarak alışkın olduğu bir zemin yaratmış. Bu da büyük bir yabancılaşma beklentisine girmeden gelinebileceği izlenimini güçlendiriyor; yine de bunun her esnafta, her mahallede aynı sıcaklıkta karşılığını bulacağını garanti etmemek gerekir — bu tür genellemeler kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişebiliyor.