Sabah kampüse gitmek burada büyük bir mesele değil — Atatürk Üniversitesi kampüsü kent merkezine gerçekten yakın, bu yüzden gün genelde "yurttan çıkıp kampüse, kampüsten çıkıp şehre" gibi tek bir akış içinde geçiyor. Dersler bitince doğruca eve dönmek yerine önce kampüs çevresinde takılıp sonra merkeze inmek yaygın; bu iki nokta arasındaki mesafenin kısalığı günü ister istemez ikiye bölünmüş bir rutine değil, tek parça bir güne dönüştürüyor. Yeni gelenler için bu, alışması en kolay şeylerden biri oluyor — büyük şehirlerde saatler süren kampüs-merkez arası burada günün doğal bir parçası.

Kampüs kendi içinde de bir yaşam alanı; yemekhane, kütüphane, açık alanlar, fakülteler arası kısa yürüyüşler — buluşmalar genelde "kütüphanenin önü", "fakülte kapısı" gibi kampüs içi tanıdık noktalarda kuruluyor. Ders aralarında bir çay içmek için kampüsten çıkmaya gerek kalmıyor, bu da öğrenci hayatının önemli bir kısmının kampüs sınırları içinde geçmesi anlamına geliyor. Şehrin diğer üniversitesi ETÜ'nün kampüsü farklı bir konumda, biraz daha şehrin dışında kurulu; oradaki öğrencilerin günlük rutini bu yüzden Atatürk Üniversitesi'ndekinden biraz daha farklı işliyor.

Arkadaş edinme konusunda net bir tablo çizmek zor — kimi öğrenciler yerel halkın öğrenciye alışkın ve sıcak davrandığını, kimileri ise ilk başta biraz mesafeli bir tavırla karşılaştığını anlatıyor. Genel eğilim, zamanla bu mesafenin kapandığı yönünde; sınıf arkadaşlıkları, aynı yurtta kalanlar, aynı kulüpte yer alanlar üzerinden çevre oluşuyor ve bir-iki dönem içinde herkes kendine ait bir arkadaş grubu buluyor. Şehrin sosyal dokusunun daha muhafazakâr olduğu söyleniyor, bu da gece hayatının büyük şehirlerdeki kadar yaygın olmadığı anlamına geliyor; yine de üniversite öğrencisi nüfusunun kalabalık olması, kafe ve buluşma mekânı kültürünün tamamen sönük kalmasını engelliyor.

Yıl içinde şehrin nabzı büyük ölçüde öğrenciyle atıyor; yaz tatiline girildiğinde ve öğrenciler memleketlerine döndüğünde merkezdeki hareketliliğin belirgin şekilde azaldığı, esnafın bile bu boşluğu hissettiği anlatılıyor. Bu da şu demek: burada öğrenci olmak, sadece kampüste değil şehrin günlük ritminde de görünür bir yer kaplamak anlamına geliyor — sen okulda değilken şehir de bir parça sakinleşiyor. Hafta sonları için Palandöken'e çıkmak kışın öğrenciler arasında bilinen bir alışkanlık, ama bu ayrı bir hikâye; gündelik öğrenci hayatının asıl ekseni kampüs ile merkez arasındaki bu kısa, alışılmış hat üzerinde kuruluyor.