Edirne'ye ilk gelenlerin çoğu bu şehre otobüsle ya da özel araçla, İstanbul üzerinden ulaşıyor. Aradaki mesafe günübirlik gidip gelmeye izin verecek kadar kısa ama her hafta sonu eve gitmeyi pratik kılmayacak kadar uzun — yani kafanda "istersem giderim" hissi var, ama bu genelde dönem içinde birkaç kez gerçekleşen bir şeye dönüşüyor. Karayolu bugün için tek gerçekçi seçenek: TEM ve D-100 üzerinden ilerleyen bu hat, otobüs firmalarının en çok işlettiği güzergâh; dönem başı ve dönem sonu gibi yoğun tarihlerde bilet planlamayı gündemine sokan bir ayrıntı.

Tren konusunda şu an gerçekçi bir beklenti kurmamak gerekiyor. Halkalı-Kapıkule hattı üzerinde çalışmalar sürüyor ve tamamlandığında İstanbul'a ulaşım tamamen başka bir noktaya taşınacak, ama şu an itibarıyla hat hâlâ test aşamasında; yani "trenle gidip geldim" cümlesini kuracak bir dönem henüz gelmedi. Ulaşım planını bugünkü otobüs-otomobil gerçekliği üzerine kurmak daha doğru, ileride değişebilecek bir altyapıyı hesaba katmadan.

Havayolu tarafında şehrin kendi havalimanı yok; bu da uçakla gelmeyi ya da şehir dışına uçakla çıkmayı düşünenler için ekstra bir adım demek — en yakın hava bağlantısı İstanbul tarafında kalıyor ve oraya ulaşım yine karayoluyla sağlanıyor. Memleketi uçakla daha kolay ulaşılan bir şehirde olanlar için bu, ulaşım planını biraz daha uzun tutuyor.

Şehrin kendine özgü ulaşım imzası aslında bambaşka bir yerden geliyor: Kapıkule. Avrupa'nın en büyük kara sınır kapılarından biri olan Kapıkule'nin şehre bu kadar yakın olması, Edirne'yi sadece bir üniversite şehri değil aynı zamanda uluslararası bir geçiş noktası hâline getiriyor. Bunun günlük hayata yansıması doğrudan "sınırdan geçtim" deneyimi değil, daha çok şehrin genel havasında hissedilen bir hareketlilik — özellikle yaz aylarında sınır kapılarından gelen trafiğin şehri biraz daha kalabalık, biraz daha hareketli kıldığı dönemler oluyor.

Şehir içi ulaşımda Edirne'nin ölçeği kendini gösteriyor. Merkez, günlük rutinini büyük ölçüde yürüyerek halledebileceğin kadar küçük ve toplu; ders çıkışı çarşıya inmek ya da bir arkadaşla buluşmak için uzun bir yolculuğa çıkman gerekmiyor. Kampüse ulaşım için şehir içi otobüsler kullanılıyor ve bu, günün büyük bölümünü kampüs-merkez arasında geçiren biri için alışılan, rutine oturan bir düzen hâline geliyor. Karaağaç gibi merkeze biraz daha uzak noktalara gitmek isteyenler için de yine şehir içi otobüs bağlantısı var; özel araç olmadan şehrin farklı noktalarına ulaşmak mümkün.

Gece ulaşımı konusunda şehrin küçük ölçeği hem avantaj hem sınırlayıcı bir durum yaratıyor: mesafelerin kısalığı yürüyerek dönmeyi bile makul kılıyor, ama büyük şehirlerdeki gibi yoğun ve sık bir gece taşımacılığı beklentisine girmemek gerekiyor. Şehir dışına çıkış planlayanlar için de yine otobüs terminali üzerinden ilerleyen bir düzen var; hafta sonu kaçamakları ya da memlekete gidiş-gelişler çoğunlukla otobüs biletiyle planlanıyor.