Edirne'ye Marmara Bölgesi'nde diye gelenlerin kafasında genelde ılıman, deniz kokulu bir hava vardır; ilk kış bu beklentiyi hızla değiştiriyor. Şehir merkezi denizden uzak, iç kesimde kalan bir ova kenti; bu yüzden hem Akdeniz hem de Orta Avrupa'ya özgü kara ikliminin arasında sıkışmış, geçişken bir hava yaşanıyor. Sonuç: kışlar burada gerçekten kış gibi geçiyor. Kar yağışı çoğu öğrenci için sürpriz oluyor, bazı yıllar birkaç kez kar kalınlaşıp yollarda yürümeyi zorlaştırıyor. Aralık-Ocak-Şubat döneminde kalın mont, bot ve eldiven olmadan sabah kampüse çıkmak gerçekten zor; hafif kışlık bir dolapla gelenler ilk soğuk dalgasında eksik kaldıklarını fark ediyor.

Bahar geçişi de kararsız geçiyor — bir gün güneşli, ertesi gün rüzgârlı ve serin olabiliyor, bu yüzden üst üste giyilebilecek katmanlı kıyafetler işe yarıyor. Asıl keyifli dönem nisan-mayıs ve eylül-ekim aralığı; hava ne çok sıcak ne çok soğuk olduğu için dışarıda vakit geçirmek, ders arasında bahçede oturmak ya da akşamüstü dışarıda buluşmak bu aylarda daha rahat oluyor.

Yaz ise iç kesim sıcaklığının ne demek olduğunu net gösteriyor. Denizden gelen serinletici bir etki olmadığı için hava kuru ve bunaltıcı bir sıcaklığa dönüşebiliyor; resmi ölçümlerde bölgenin en yüksek sıcaklıklarının zaman zaman Edirne'de kaydedilmesi tesadüf değil. Yaz okulu ya da staj için şehirde kalanlar öğleden sonraları dışarıda uzun süre kalmanın yorucu olduğunu, gölgeli ya da klimalı mekânları tercih etmenin gerektiğini söylüyor. Kış tarafında da benzer bir uç yaşanabiliyor — bazı kışlar mevsim normallerinin oldukça üzerinde geçebiliyor, yani her yıl aynı sertlikte geçmiyor, ama genel eğilim yazı sıcak-kurak, kışı soğuk-karlı bir karasal ritim.

Kampüse ulaşım açısından en çok etkilenen dönem kış sabahları; soğukta ve olası kar yağışında yürüyerek ya da toplu taşımayla derse yetişmek, yazın aynı yolu almaktan daha meşakkatli. İlk kışı geçirdikten sonra hava durumuna göre planlama yapmayı, kalın kıyafeti erken hazırlamayı öğreniyorsun.