Adıyaman'a ilk gelenleri genelde yaz ayları şaşırtıyor. Güneydoğu deyince akla gelen o "kavurucu sıcak" klişesi burada gerçekten yaşanıyor — öğleden sonra dışarıda yürümek zorlaşıyor, kampüse gidiş saatini bile buna göre ayarlamak gerekiyor. Sabah erken çıkıp öğlen sıcağının en yoğun saatlerinde içeride kalmak, akşamüstü tekrar dışarı çıkmak buradaki günlük ritmin bir parçası oluyor. Bu yüzden yazın ince, terletmeyen kıyafetler ve güneşten korunma neredeyse zorunlu; öğle saatlerinde uzun yürüyüş planlamak pek akıllıca değil.

Asıl şaşırtan kısım kış. Buraya "zaten sıcak bir yer" beklentisiyle gelen biri kışın soğuğunu ve zaman zaman görülen karı hesaba katmıyor. Adıyaman'da kış hem soğuk hem yağışlı geçebiliyor, bu da kalın mont, bot gibi kış ekipmanının bavulda mutlaka yer bulması gerektiği anlamına geliyor. Yaz için hazırlanıp kışı unutanlar ilk soğuk dalgasında biraz gafil avlanabiliyor.

Şehrin coğrafyası da iklimi tek düze yaşatmıyor. Kuzeye, dağlık kesime yakın yerlerde hava daha serin ve yağışlı hissedilirken, güneye ovalara doğru yaz sıcağı daha baskın oluyor. Bu yüzden "Adıyaman'ın iklimi şöyledir" demek biraz eksik kalıyor; şehrin neresinde olduğun, günün hangi mevsiminde olduğun kadar önemli.

Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem ilkbahar ve sonbahar. Bu aylarda hava ne yazın bunaltıcı sıcaklığında ne de kışın soğukluğunda oluyor; kampüs çevresinde yürümek, arkadaşlarla dışarıda oturmak bu dönemlerde çok daha rahat geçiyor. Yaz ortasında öğle saatlerini dışarıda geçirmek yerine akşamüstüne bırakmak, kışın da soğuğa hazırlıklı gelmek, buradaki bir yılı rahat geçirmenin en pratik yollarından biri.