Kariyerini yüksek teknolojiye dayalı, büyük ölçekli ve otomasyonun hâkim olduğu endüstriyel tekstil üretimi üzerine kurmak isteyenler için bu program uygun değildir. Programın odağı, seri üretim ve endüstriyel makineler değil, zanaat, el emeği ve küçük ölçekli atölye üretimidir. Bir fabrikanın üretim müdürü olmak isteyen bir kişi, bu programın felsefesi ve içeriğiyle uyum sağlayamaz.

Sabırsız ve anında sonuç görmeye alışkın bir karaktere sahip olanlar, dokuma sanatının gerektirdiği yavaş ve meşakkatli süreçlerde büyük bir hayal kırıklığı yaşarlar. Bir tezgâhı çözgülemek, iplikleri tek tek "tahar"dan geçirmek ve bir kumaşı santim santim dokumak, modern dünyanın hızına alışkın olanlar için sinir bozucu olabilir. Bu meslek, anlık tatmin arayanlara göre değildir.

Tekrar eden fiziksel görevlerden ve rutin işlerden sıkılan bireyler, dokuma eyleminin doğası gereği zorlanabilirler. Dokuma, temel olarak belirli hareketlerin (mekik atma, tefe vurma, ağızlık açma) binlerce kez tekrar edilmesine dayanır. Bu tekrarın içinde bir ritim ve meditatif bir akış bulamayan, sürekli olarak farklı bir eyleme geçme ihtiyacı duyan kişiler, bu işi monoton ve sıkıcı bulabilirler.

Tasarım sürecini sadece bilgisayar ekranında veya kâğıt üzerinde yaşamayı tercih eden, fiziksel üretimle, el işçiliğiyle ve malzemeyle doğrudan temas kurmaktan hoşlanmayan "saf dijital" veya "kavramsal" tasarımcılar için bu program uygun değildir. Bu bölümün kalbi, atölyede, tezgâh başında, ipliklerin ve malzemenin içinde geçen zamandır. Ellerini "kirletmek" istemeyenler, bu zanaatın ruhunu kavrayamazlar.

Öncelikli motivasyonu yüksek, hızlı ve ölçeklenebilir bir finansal kazanç olan kişiler için bu kariyer yolu gerçekçi olmayabilir. Zanaatkârlık, genellikle bir "aşk emeği"dir. Başarılı bir marka ve işletme kurmak mümkün olsa da, bu genellikle uzun yıllar süren bir çaba gerektirir ve endüstriyel üretim kadar yüksek bir gelir potansiyeli sunmaz. Bu yol, maddi zenginlikten çok, manevi tatmin ve yaşam tarzı arayanlara hitap eder.