Manisa'da öğrenci olmanın ilk pratik sorusu aslında şehirle değil, kampüsle ilgili çıkıyor karşına. MCBÜ tek bir yerleşkeden ibaret bir üniversite değil; merkezde birden fazla ayrı yerleşke var, üstüne ilçelerde de ayrı birimler bulunuyor. Bu yüzden aynı üniversiteye kayıt olan iki kişinin günlük hayatı bazen hiç kesişmiyor bile — biri her sabah aynı yerleşkeye gidip geliyor, bir başkası şehrin bambaşka bir noktasında, kimi zaman da merkezden epey uzakta bir ilçede kendine düzen kuruyor. "Manisa'da okuyacağım" cümlesi bu yüzden başlarda biraz eksik kalıyor; asıl belirleyici olan hangi bölümün hangi yerleşkeye bağlı olduğu. Bunu çoğu aday kayıt aşamasında ya da ilk haftalarda netleştiriyor, önceden tahmin etmek her zaman kolay olmuyor. Bölüm tercihi yaparken bu ayrıntıyı atlamamakta fayda var, çünkü dört yılın nerede geçeceğini büyük ölçüde bu belirliyor.

Sıradan bir gün genelde sabah kampüse gidişle başlıyor, ders aralarında kampüs içinde vakit geçirme, öğlen bir şeyler yeme, sonra ya kampüste kalıp bir toplulukla ilgilenme ya da derslerin bitmesiyle merkeze inme arasında şekilleniyor. Yurtta kalanlar için akşam saatleri genelde oda arkadaşlarıyla sohbet, ortak mutfakta bir şeyler hazırlama ya da ders çalışmayla geçiyor; dışarıda ev tutanlar için gün biraz daha bağımsız ama benzer bir ritimde ilerliyor.

Arkadaşlık kurmak konusunda ilk bağlantı noktası genelde bölüm arkadaşları oluyor — aynı dersleri alan, aynı sınavlara giren insanlarla vakit geçirmek kendiliğinden bir yakınlık yaratıyor. Bunun yanında yurt ya da aynı semtte kalanlar arasında da hızlı bir tanışıklık oluşuyor, özellikle şehir dışından gelenler birbirine benzer bir uyum sürecinden geçtiği için ortak bir dil buluyor. Kampüs toplulukları ve kulüpler üzerinden tanışanlar da var; bu tarz etkinliklere katılmak, özellikle farklı yerleşkelerdeki öğrencilerle bağ kurmak isteyenler için elverişli bir yol oluyor, çünkü aksi halde farklı yerleşkelerde okuyanlar birbirinden kolayca kopabiliyor.

Kampüs hayatının kendisi, büyük şehirlerdeki kalabalık ve dağınık üniversite ortamına kıyasla daha toparlanmış bir hisse sahip. Ders programı dışındaki zaman genelde ya kampüs içinde arkadaşlarla oturarak ya da merkeze inip orada vakit geçirerek dolduruluyor; günün çoğu bu iki eksen arasında gidip geliyor. İlk haftalarda en çok alışmayı gerektiren şey, hangi yerleşkede olursan ol kendi rutinini — hangi saatte nereye gideceğini, kiminle ne zaman buluşacağını — oturtmak oluyor; bir kez bu düzen kurulduğunda geri kalanı zamanla kendiliğinden akıyor.