Manisa'ya ilk geldiğinde şaşırtan şeylerden biri, şehrin göründüğünden çok daha kalabalık olması. Ege Bölgesi'nde İzmir'den sonra gelen büyük illerden biri burası, ama bu büyüklük İzmir'deki gibi bir kozmopolit kalabalığa dönüşmüyor. Şehir merkezi tek bir bütün değil; Şehzadeler ve Yunusemre diye ikiye ayrılmış, ve bu ayrım günlük hayatta "hangi yakadasın" gibi küçük bir aidiyet meselesine dönüşüyor. Şehzadeler ismi boşuna verilmemiş — Osmanlı döneminde II. Murad'dan Kanuni'ye, III. Mehmet'e kadar birçok şehzade burada sancakbeyliği yapmış, ve şehir bu kimliği hâlâ güçlü biçimde taşıyor. Bu yüzden Manisa, "her şeyin öğrenciye göre kurulduğu" bir kampüs şehri havasından çok, kendi tarihi ve gündelik hayatı zaten oturmuş bir şehre sonradan misafir olma hissi veriyor.

Nüfus hareketliliği açısından da Manisa ne hızla şişen ne de boşalan bir yer; gelen ile giden nüfus birbirini büyük ölçüde dengeliyor. Bunun sonucu şu: şehrin sosyal dokusu yıldan yıla kökten değişmiyor, yerleşik halk oranı yüksek ve şehir kendi ritmini öğrenci akışına göre şekillendirmiyor. Üniversite şehre eklenen bir parça, ama şehrin kimliğini domine eden unsur değil — Eskişehir tarzı bir "öğrenci şehri" havasından çok, yerel hayatın sürdüğü, öğrencinin bu hayata dahil olmayı öğrendiği bir yapı. Bu durumun getirdiği bir yabancılık yok; esnafla, mahalleliyle günlük teması olan biri zamanla tanınır hale geliyor, ama şehir öğrenciyi merkezine almış bir yer değil, kendi hâlinde yaşayan bir yere sonradan katılıyorsun.

Geleneksel-kozmopolit ekseninde Manisa'yı geleneksel tarafa daha yakın koymak yanlış olmaz; şehzadeler şehri kimliği, cami ve külliye dokusuyla iç içe yaşam, mahalle ilişkilerinin hâlâ belirgin olması bunun işareti. Farklı bir şehirden gelen biri için ilk haftalar biraz temkinli bir gözlem dönemi olabilir; ama büyük bir ilin sunduğu ölçek — çok sayıda ilçesi, geniş bir tarım ve sanayi tabanı olan bir yapı — şehrin taşra kapalılığından çok, kendi içinde çeşitliliği olan bir doku sunduğunu gösteriyor. Buraya uyum, büyük şehirlerdeki gibi hızlı ve gösterişli değil, daha sakin ve zamana yayılan bir alışma süreci.